logo indianen website

Indianen



Spiritualiteit

Levensloop

Tijdens de zwangerschap werd er een draagwieg vervaardigd waarin het kind gedragen zou kunnen worden door een tante van de aanstaande moeder. Er werd bij het maken van zo een draagwieg, die uitbundig versierd werd met kralen, geen onderscheid gemaakt tussen jongetjes en meisjes. Kwam het kind dan gaven de meeste vrouwen er de voorkeur aan te blijven staan totdat de baby kwam en dan gehurkt te bevallen terwijl men zich vasthield aan sterke takken. De navelstreng werd na de geboorte bewaard in een van twee leren zakjes die of de vorm hadden van een schildpad of van een hagedis. Dit zijn twee dieren die moeilijk te doden zijn en zodoende een lang leven symboliseren. Het andere zakje deed dienst als lokmiddel. De eerste paar maanden fungeerde het zakje als speeltje voor het kind. Later werd het vaak om de nek gedragen. Het kwam bij de Lakota’s vaak voor dat een persoon meerdere namen had. Soms werd het kind vernoemd naar een gebeurtenis die plaatsvond tijdens de bevalling of maakte men een naam op uit de eerste woorden die het kind stamelde. Soms kreeg een kind een geheime naam van een winkte (letterlijk: als een vrouw). Winkte’s waren mannen die vrouwenkleren droegen, vrouwentaken verrichtten en vaak homoseksueel waren. Voor een dergelijke naam werd grif betaald, soms zelfs met een paard. Namen van winkte’s hadden bijna altijd een pornografische strekking en vormden een garantie voor een lang leven. In tegenstelling tot wat in sommige boeken vermeldt staat, kregen ook soms meisjes een dergelijke naam. In tegenstelling tot de meisjes die vaak hun hele leven dezelfde naam behielden, kregen de jongens vaak later een andere naam nadat zij voor het eerst op oorlogspad waren geweest of nadat zij voor het eerst een visioen hadden afgesmeekt. De puberteitsrite voor de jongens heb ik al behandeld. De meisjes hadden ook een puberteitsrite die altijd plaats vond kort na de eerste menstruatie. In veel van de Engelstalige literatuur noemt men deze ceremonie de "buffalo sing". Zoals deze term al doet vermoeden, imiteren zowel het meisje als de medicijnman in deze ceremonie het gedrag van bizons. Was de ceremonie eenmaal voltrokken dan was het meisje officieel een vrouw. Voor voortijdig overleden personen hadden de Lakota’s een ritueel om de ziel van deze persoon nog enige tijd langer bij zich te kunnen houden. Er werd een geestespaal gefatsoeneerd van hout waaraan een lok haar van de overledene werd bevestigd. Na ongeveer een jaar werd de ziel vrijgegeven. Ingewikkelde ceremonieën omtrent trouwen waren er bij de Lakota’s niet. Soms kwam het voor dat zowel man als vrouw hun handen op de heilige pijp legden en de medicijnman een bezwering uitsprak. Wanneer iemand overleed dan werd het lijk in huiden gewikkeld en ingesnoerd met touwen. Het balsemen van lijken kwam niet voor bij de Indianen van het prairiegebied. Er vond een optocht plaats naar een tevoren gebouwde houten stellage. Op deze stellage werd het lijk ten ruste gelegd. Het lijk werd als het ware teruggegeven aan de elementen. Vaak werd een persoon voorzien van zijn of haar favoriete gebruiksvoorwerpen. De familieleden rouwden vier dagen door zang, onthouding maar vooral zelfpijniging. Soms kwam het voor dat vrouwen een vingerkootje afhakten als hun echtgenoot overleed. Soms ging men na deze periode nog door met rouwen maar daarvoor verliet men dan dagelijks het kamp. Zoals de meeste Indianenstammen in Noord-Amerika geloofden de Lakota’s in de onsterfelijkheid van de menselijke ziel. Voor geloof in reïncarnatie bij de Lakota’s is weinig bewijs. De meeste Lakota’s hielden het er op dat de ziel na overlijden zuidwaarts langs de melkweg reisde om zo in een soort hiernamaals terecht te komen dat "het land van de vele tipi’s" dan wel de "eeuwige jachtvelden" werd genoemd.

De huidige tijd

Het zal de lezer wellicht opgevallen zijn dat ik steeds de verleden tijd heb gebruikt. Dit betekent echter niet dat de hier behandelde ceremonies niet meer uitgevoerd worden. Integendeel, bijna alle hier behandelde ceremonies zijn nog springlevend. Vroeger waren er echter nauwelijks bepaalde restricties die tegenwoordig de gang van zaken belemmeren. Kon vroeger de Zonnedans op de vrije prairie plaatsvinden, tegenwoordig moet men soms genoegen nemen met een in onbruik geraakt voetbalstadium. De Lakota’s mogen zich gelukkig prijzen dat het merendeel van hun religieuze en ceremoniële complex bewaard is gebleven. Bij andere stammen ligt dit soms anders. Een enkele ceremonie is in onbruik geraakt zoals het hier niet behandelde "gooien van de bal". De puberteitsrite voor meisjes is pas de afgelopen jaren weer opgeleefd. De Zonnedans is lang tijd van overheidswege verboden geweest en moest decennia lang in het geheim gehouden worden. Dit verbod is inmiddels opgeheven en tegenwoordig vervult deze ceremonie weer een centrale rol in het leven van veel Lakota’s.

Terug naar boven

eXTReMe Tracker