logo indianen website

Indianen



Wounded Knee

Nog steeds proberen veel Indianen meer vrijheid voor hun eigen cultuur te krijgen. Nu en dan blijken er Indiaanse volken te bestaan die nog volledig onbekend waren. Bijvoorbeeld bij de aanleg van nieuwe wegen door de Amazone stuiten de wegenbouwmaatschappijen een enkele keer op een onbekende groep Indianen. Toch wordt meestal als datum voor de ondergang van de Indianen 1890 gekozen. In dit jaar worden grote groepen Indianen wanhopig. De oorlogen tegen de Amerikanen hebben zij verloren. Er zijn geen bizons meer en zij moeten samenleven op een klein stuk grond omringd door soldaten die slechts nu en dan toestemming verlenen om het reservaat te verlaten.

De profeet

Op dit moment staat er een profeet op in Utah. Zijn naam is Wovoka. Hij zegt dat de bizon terug zal keren en dat alle blanken uit de gebieden van de Indianen zullen verdwijnen. Alle familieleden die in de oorlogen met de Amerikanen zijn overleden zullen weer tot leven komen. Over de hele prairie dansen Indianen volgens de voorschriften van Wovoka. De nieuwe godsdienst bereikt ook het reservaat van de Sioux. Baard vertelt als oude man wat hij meemaakt als jongeman.

Het kamp van Grootvoet

Alle bizons zijn verdwenen en de Indianen hebben honger. Ik zit met mijn vader in zijn tipi en een boodschapper komt binnen en vertelt ons dat er een redder voor de Indianen is verschenen aan een Indiaan in het verre land waar de zon onder gaat. Hij belooft de bizon en de antilope terug te brengen en de blanke weg te sturen van al het land waar de Indianen vroeger gejaagd hebben. De boodschapper is heilig en vertelt dat als wij dansen en bidden voor deze redder, hij aan ons zal verschijnen en ons dingen zal laten zien die heilig zijn. Mijn vader zegt: 'Mijn zonen, wij zullen deze zaak eens onderzoeken.' Mijn vader en al zijn zonen gaan naar het kamp van Grootvoet op het reservaat aan de Cheyennerivier. Daar dansen de Indianen de dans van de geesten iedere dag. Maar er overkomt mij en mijn familieleden niets mysterieus.

De soldaten komen

Op een dag slaan ongeveer 500 soldaten hun kamp dicht bij ons op. Grootvoet gaat naar de officier en zegt: 'Mijn vriend, waarom sla jij je tenten zo dicht bij ons op?' De officier antwoordt: 'Jullie zouden die dans van de geesten niet moeten dansen.' Grootvoet zegt: 'Ik ga en ik neem mijn mensen met mij mee en ik wil niet dat je achter mij aankomt. Wij zullen dansen voor de heilige geest en wij doen niemand kwaad.'
De officier antwoordt: 'Als je van het reservaat afgaat moet je een pas hebben voor tien dagen.'
Dan zegt mijn vader: 'Mijn vriend, als jij bidt tot de god van de blanke, vraag jij dan om een papiertje uit Washington?'

In de nacht vluchten wij en slaan onze tenten dicht bij elkaar op. De volgende dag komen de soldaten ons achterna. De officier komt naar ons kamp en zegt tegen Grootvoet: 'Je zou er verstandig aan doen je mensen terug te brengen.'
Grootvoet zegt: 'Wij zijn geen vee. Wij willen niet terug.' De soldaten gaan weg.

Dan verschijnen de oude mensen en de vrouwen en kinderen uit het kamp van Zittende Stier. Wij weten nu dat er een opstand is. Grootvoet zegt: 'Wij gaan terug, dan weet de grote vader (hiermee wordt de president van Amerika bedoeld) dat wij niet bij de slechte Indianen horen.'

Het kanon

Er komen nog meer soldaten bij ons kamp. In de ochtend richten de soldaten een kanon op ons kamp. De soldaten staan op rij met hun geweren in hun hand. De officier komt en zegt dat wij ons moeten overgeven. Zij overleggen de hele dag. Grootvoet zegt dat wij geen opstandelingen zijn en dat hij de volgende ochtend zal vertellen wat hij zal doen.

De volgende dag staan de soldaten weer op rij. Het kanon is gericht op ons kamp. Wij moeten ons overgeven, anders gaan de soldaten schieten. Wij gaan met de soldaten mee. Sommige soldaten marcheren achter ons, anderen voor ons en weer anderen aan onze zijkanten. Als het middag is, zegt Grootvoet tegen een van de krijgers: 'Wees bereid.' De krijger gaat bij alle Indianen langs en zegt tegen de vrouwen om alle zware dingen weg te gooien. De officier vraagt waarom zij dat doen.
Grootvoet zegt: 'De pony's zijn zwak.'
Als de zon twee vingers hoog is, zegt Grootvoet: 'De pony's kunnen niet verder, we zullen hier ons kamp opslaan, er is goed water.'

Het vertrek van de wagens

Grootvoet vertelt alle Indianen op paarden dekens om zich heen te slaan zodat zij lijken op vrouwen. Hij zegt ze om kleine vuurtjes te stoken. Grootvoet zegt tegen de mensen in de wagen die het verst van de soldaten is dat zij weg moeten rijden. Als die weg is, vertelt hij aan de inzittenden van de volgende wagen dat bij weg moet gaan. Dit doet hij tot de laatste wagen. Een onderofficier vraagt waar de wagens zijn gebleven. Grootvoet zegt dat ze aan de andere kant van het kamp zijn. Hij zegt hem dat hij hem de wagens zal laten zien. Alle Indianen die zich vermomd hebben als vrouwen gaan met Grootvoet en de onderofficier mee. Als de onderofficier ziet dat wij ons verzamelen, rent bij weg en zegt dat de Indianen aanvallen. Grootvoet zegt ons dat wij hard weg moeten rijden. Wij gaan naar de Badlands. Daar zien wij soldaten die ons zoeken.

Soldaten onderweg

De volgende dag is Grootvoet ziek. Wij rijden door. De jongemannen houden de soldaten in de gaten die ons zoeken. Grootvoet zegt: 'Wij zullen proberen het kamp van Rode Wolk te bereiken voor ik sterf.' Als wij onderweg ergens stoppen, zien wij vier Indiaanse verkenners. Wij roepen ze, maar zij rennen hard weg. Als wij verder gaan, stuiten wij opeens op soldaten. Zij richten hun geweren en kanonnen op ons. Grootvoet is ziek en onderhandelt met de soldaten. Ik ben erbij.
De officier zegt: 'Kan hij praten?' Dan slaat hij de deken die over Grootvoet ligt op en zegt: 'Kun je praten?'
Grootvoet zegt dat wij naar het reservaat gaan om onze vrienden en verwanten te bezoeken.
De officier zegt: 'Grootvoet, jullie moeten je wapens neerleggen.'
Grootvoet zegt: 'Ja wij zijn vredelievend, ik geef mijn wapens op, maar ik ben bang voor wat er gebeurt als ik dat doe. Ik geef de wapens terug als wij bij het agentschap van het reservaat zijn. Als ik ze nu geef, vrees ik voor het leven van mijn mensen.'
De officier zegt: 'Wat goed om dit te horen, wij hebben een mooie wagen voor jou met vier muilezels. Daar kun je in liggen.' Als de officieren Grootvoet in de ziekenwagen leggen, lachen zij en ik vrees voor zijn leven. Dan gaan de soldaten terug naar de Wounded Knee stroom met een wacht bij Grootvoet. Iemand wil de wacht doodschieten, maar hij wordt tegengehouden. Het zou alles erger maken voor Grootvoet en alle Indianen zouden worden doodgeschoten.

Het kamp bij Wounded Knee

Als wij ons kamp bij Wounded Knee opslaan, plaatsen de soldaten bewakers bij de tenten. Een paar Indianen wil naar het agentschap van het reservaat gaan, maar de soldaten houden ze tegen. Op de top van een heuvel is een snelvurend kanon geplaatst. Weer probeert een paar Indianen te ontsnappen als het nacht is, maar er zijn zoveel wachten dat het niet mogelijk is om weg te komen. Wij weten nu dat wij gevangenen zijn. De Indianen die Engels begrijpen, horen dat zij ons naar het zuiden willen sturen met de trein. Daar zou de zee overal om ons heen zijn.

Alleen de kinderen slapen die nacht. Mijn vader vraagt de medicijnman om hulp, maar die zegt dat de messias hulp zal geven als het nodig is.

Het inleveren van de geweren

De volgende dag zegt een tolk dat wij van de soldaten onze geweren moeten inleveren. Ik ga naar mijn tent en begraaf mijn geweer. Als ik terugkom zie ik een stapel geweren. Om mij heen staan allemaal soldaten. Tegenover mij op de top van de heuvel staat het kanon. Ik ben niet bang.

De officier zegt: 'Jullie hebben nog vijfentwintig geweren. Ik weet dat juffie meer geweren hebben. Wij hebben ze gisteren geteld. Jullie moeten ook je kogels en messen geven.' Maar wij hebben bijna al onze geweren gegeven.

Zwarte Vos en Gele Schildpad willen hun geweren niet geven, zij houden ze vast in hun handen. Ook de medicijnmannen willen hun geweren niet opgeven. Mijn vader zegt dat zij beschermd zullen worden door hun hemd met de mysterieuze tekens. De medicijnman zegt: 'Ik ben bang.' Iemand zegt dat wanneer de soldaten al onze geweren hebben de Indianen dan langs hen kunnen lopen en dat de soldaten hun geweren voor zich zullen houden. Maar de Indianen denken dat hij zegt dat zij de geweren op hen zullen richten.
Mijn broer zegt: 'Als zij hun geweren op ons richten, zullen zij schieten.'
Mijn vader zegt tegen de medicijnman: 'Nu moet jouw messias ons beschermen tegen de kogels. Je staat erbij als een oude vrouw.'

De officier praat opgewonden tegen zijn soldaten. De medicijnman begint te bidden tot de grote geest. De soldaten komen op Zwarte Vos en Gele Schildpad af.
Zwarte Vos zegt: 'Ga weg, ik zal sterven als jullie dichterbij komen, voordat jullie mijn geweer hebben, en als ik sterf neem ik sommige van jullie met mij mee.'

Een paar Indianen zegt: 'Laten wij onze geweren terugpakken, ze gaan schieten.'

Een oude Indiaan zegt dat de tolk voor alle problemen zorgt. Mijn vader zegt dat de medicijnman moet helpen. Dan houdt de medicijnman op met zingen en werpt een handvol stof in de lucht en begint te huilen voor de grote geest.

Hij werpt zijn deken onder het stof, zoals dat hoort in de dans van de geesten.

Iemand roept in het Lakota: 'Niet schieten.'

Het schieten begint

Ik zie dat Zwarte Vos en Gele Schildpad de soldaten uitlachen als zij doodsbang voor hen wegrennen. Zij hebben hun geweren vast alsof zij klaar staan om te schieten. Als ik in een greppel kijk bij de rivier hoor ik opeens een schot. Meteen daarna draaien Zwarte Vos en Gele Schildpad zich om en schieten in de richting waarvandaan geschoten wordt.

Alle Indianen springen op. 'Pak je geweren en maak dat je wegkomt,' roepen enkele Indianen. Zwarte Vos en Gele Schildpad vallen op de grond. Gele Schildpad zingt zijn doodslied, leunt op zijn elleboog en schiet op de soldaten.

Alle soldaten beginnen te schieten. Overal om mij heen vallen Indianen op de grond. Een Indiaan schreeuwt in mijn oor: 'Pak je geweer.'

Ik ren weg door de rook. Ik zie de knopen van een soldatenjas en een geweer gaat af. Ik pak mijn mes en probeer het geweer van de soldaat af te pakken. Ik steek drie keer toe. Hij laat het geweer los. Ik ren terug naar de greppel.

De soldaten richten hun geweer op mij en schieten. Een kogel raakt mij in mijn schouder. Ik kan niet rennen en dus loop ik.

De dood

De soldaten komen op mij af en omdat ik toch al denk dat ik dood ben, val ik aan. Zij rennen weg. Mijn mond en keel zitten vol bloed. Van een dode soldaat pak ik de kogels af. Het blijkt dat ik ook in mijn been geschoten ben. Ik schiet op de soldaten. Overal om mij heen liggen dode vrouwen en kinderen. Eindelijk in de greppel krijg ik een geweer van een Indiaan. Dan begint het snelschietend kanon zijn kogels af te vuren. Mijn vrouw, Wit Gezicht, komt in de greppel. Zij is gewond. Zij zegt: 'Ik ga het lichaam van mijn moeder halen dat op de top van die heuvel ligt.'

Zij tilt het lichaam op en valt neer, zij is nog een keer geraakt. Zij is dood. Ik klim uit de greppel, want ik denk dat ik nu net zo goed ook kan sterven. Een Indiaan trekt mij terug. Als hij mij terugtrekt, valt hij dood neer met een kogel door zijn hoofd. Ik ga weer schieten. Ik zie een vrouw onder het bloed met een soldatenrevolver in haar hand. Ik ga naar haar toe om haar te helpen. Als ik schiet, rennen de soldaten weg. Ik zie mijn broers Witte Lans en Vervolgde.

Zij zijn allebei gewond. Vervolgde is bijna dood. Hij zegt: 'Pak mijn kogels en schiet er zoveel mogelijk dood voor jullie zelf sterven.'

Wij schieten op de soldaten. Zij richten het kanon op ons. Het zand stuift alle kanten op van de inslag van de kanonskogel. Ik voel mij misselijk en heb dorst. De soldaten komen kijken of wij dood zijn, ik schiet maar kan niet richten. De soldaten rennen weg. Ze schieten nog een keer met het kanon. Haviksveer wordt in twee stukken geschoten. Zij schieten ook op mij. Ik houd mij stil en het schieten stopt. Witte Lans is uit de greppel geklommen en ik zoek hem. Een Indiaanse verkenner schiet op mij als ik uit de greppel wil klimmen. Ik wil sterven. Ik schiet op de soldaten maar kan niet staan. Zij schieten weer met het kanon op mij De kanonskogels gaan rakelings langs mijn hoofd. De wind van de kogels tilt mij van de grond. Ik lig stil op de grond en het schieten houdt op. Ik kruip op de top van een heuvel en mijn broer Schreeuw Naar Hen komt naar mij toe met een paard. Hij zegt: 'Wij gaan naar het agentschap en wij gaan daar samen naar toe of wij sterven samen.'

Enkele Oglala-Sioux komen naar ons toe en vertellen dat alle opstandelingen naar het kamp van Korte Stier gaan.

Wij gaan mee. Er is niemand. Ik ben te gewond om verder te gaan. Iemand vertelt mij dat mijn vader Hoorn Wolk, mijn moeder Geel Blad, mijn vrouw Wit Gezicht, mijn kind Wit Voet, mijn broer Vervolgde en mijn zuster Haar Paarden allemaal gedood zijn. Mijn broers Witte Lans en Vijand zijn gewond.

Achteraf denk ik dat wij beter meteen met de opstandelingen mee hadden kunnen doen. Uiteindelijk word ik naar het agentschap gebracht.

Bij de slachting komen tweehonderd Sioux om het leven. Het is nog altijd niet bekend wie het eerste schot heeft gelost.

Einde onafhankelijkheids strijd

Na dit jaar zijn alle pogingen van Indianen om onafhankelijk te leven voorbij. In Noord-Amerika leven zij in reservaten en in Latijns Amerika (dat is Midden- en Zuid-Amerika samen) vormen de Indianen de groep in de samenleving met de slechtste banen.

De hoeveelheid Indianen blijft lang na Wounded Knee afnemen. De nomaden van de prairie kunnen niet tegen het leven op één plaats en zijn daardoor vatbaar voor ziekten. Andere groepen gaan op in de Amerikaanse samenleving. Maar vanaf ongeveer 1920 neemt de Indiaanse bevolking weer toe en is op dit moment weer op hetzelfde aantal als voor de komst van Columbus. Maar veel politieke macht hebben zij niet. De situatie van Indianen is, vergeleken met andere bevolkingsgroepen slecht. In Canada bijvoorbeeld worden Indianen gemiddeld niet ouder dan 42 jaar. In de loop van de twintigste eeuw zijn er diverse organisaties opgericht met het doel de belangen van Indianen te verdedigen.Hierover meer op de pagina: Moderne leven

Terug naar boven

eXTReMe Tracker